Viki Blog

“می گفتند که شما از آن دسته آدم هایی هستید که بر سر تدبیر خود در زمانه جان می دهید … ”

نگاهش خشک شد بر روی زمین . سرش را خیلی سخت می توانست روی بدنش نگه دارد . خودش قبلا گفته بود که بعضی وقت ها آدم از شرم خجالت سرش ۲۰۰ کیلو می شود .
مدت ها گذشته بود اما می دانستم که او هم مثل همه ما هرگز فراموش نکرده بود . فراموش نکرده بود که نگاهش یخ زد . فراموش نکرده بود که زبانش بی روح شد و رنگ به رخسارش نبود .

دیرزمانی بود که با سینه ای سپر شده , سری بالا و چشمانی پر از غرور , می تازید که من این هستم و من آن هستم . خود را آنقدر بزرگ کرده بود که ما کوچیک تر ها فکر کردیم خداست . آنقدر خواند که من راست می گویم و من می دانم و من می فهمم که چشم های ما از هر طرف فقط او را می دید , گوشهایمان فقط صدای او را می فهمید .
من که هنوز یادم نرفته بود چند بار فقط بر سر من داد زد که از آن دسته آدم هایی باش که وقتی حرف می زنند بر سر آن جان می دهند .

گذشت زمانی که فهمیدم این قد و هیکل تراشیده که فخرش را برای فروختن از کوچه و پس کوچه های تنهایی شبانه می خرید , برای حرف خودش هم ریالی ارزش قائل نیست چه برسد جانش را , که کف آسفالت بریزد .
اینکه از فردایش همه چوب رسوایی اش را بدست گرفتند و گفتند فلانی روز بر سر ما می زند و شب بر سرش می زنند . اینکه می گفتند چطور ممکن است کسی که خودش حتی بلد نیست راه برود دویدن را به رخ دیگران بکشد . می گفتند …

حال مدت ها گذشته بود , تصادفی دیدمش در گوشه ای نجوا کنان آوازی می خواند , تنها و بی کس … دلم سوخت . روزگاری بود هر جا که می رفت برایش بلند می شدند و فریاد زنده باد می زدند . دلم سوخت که دیدم حتی از سر شرم سر از گریبان بالا نمی آورد . فقط بهش گفتم که تدبیر تو به اندازه باور خودت نبود …

برچسب:

این نوشته ارسال شده by بهروز در تاریخ شنبه, مرداد ۲۴م, ۱۳۸۸ در ۱:۲۰ ق.ظ و در دسته شخصی قرار دارد. شما می توانید پیگیری کنید این نوشته را از طریق RSS 2.0 خوراک. شما می توانید به این نوشته پاسخ دهید, و یا trackback رو در سایت خودتان قرار دهید.