وقتی من خودم نیستم …
ساعت ۸ شب پاییزی , هوا تاریک بود . کنار خیابان من و یک همراه . منتظر تاکسی های خط . خوب بالاخره رسید .ماشین خالی بود . اول همراه من و بعد من عقب ماشین سوار شدیم . چند لحظه بعد دو نفر که انگار همراه بودند یکی جلو و یکی کنار من نشست .
همراه من : اون یارو چرا اینجوری نگات می کنه ؟
من : نمی دونم , آشنا نیست ؟
همراه من : نه فکر نمی کنم .
من : خدا رو شکر , فکر کردم ارث باباش رو خوردم .
اون : ببخشید آقا شما قبلا توی (***) نبودید ؟
من : چطور ؟
اون : ایول , چقدر من دوست داشتم شما رو از نزدیک ببینم , یادتون اون روز من اومدم پیشتون راجع به ( *** ) صحبت کردیم ؟
من : راستش من حافظه ام زیاد خوب کار نمی کنه .
اون خطاب به همراه اون : تو یادته !؟ وای عجب شانسی .
اون ادامه داد : شما اصفهان چکار می کنید ؟ دوباره برای برنامه خاصی اومدید ؟
من : آره دیگه , چاره ای نبود . . . نمیگذارند آدم استراحت کنه .
همراه اون : کجاست ؟ چطوری هست ؟ ما هم می تونیم بیایم ؟
من : راستش تموم شده دیگه , الان دارم بر می گردم .
همراه اون : ای بخوشکی شانس . خوب شهر های دیگه چی ؟
من : فکر نمی کنم . فعلا ولی خوب حتما خبرتون می کنم .
اون : حتما خوشحال می شیم . راستی یه سوال بپرسم ؟
من : راستش نه الان زیاد وقت خوبی نیست .
اون : خوب ببخشید , آره توی تاکسی جای خوبی برای این سوالات نیست .
اون ادامه داد : میشه شماره تماستون رو داشته باشم ؟
من : من الان تلفن ندارم . اینجوری راحتتره …
اون : پس این گوشی توی دستتون …. ؟
من : اوه , این ماله این آقا هست .
همراه اون : خوب میشه شماره اون آقا رو داشته باشیم ؟ با ایشون هماهنگ کنیم ؟
من : اره حتما چرا که نه …
من خطاب به همراه من : شماره ات رو بده باهات تماس می گیرند به من بگو .
همراه اون : آقا ما همینجا پیاده میشیم . خیلی خوشحال شدیم دیدیمتون .
اون : امیداورم موفق باشید و در آینده بازم این اتفاق بیفته .
من : منم همین طور مواظب خودتون باشید .
بعد از پیاده شدن آنها
همراه من خطاب به من : تو مگه ( *** ) بودی ؟
من : نه بابا , بچه شدیا … اصلا نمی دونم کجا هست ….
درباره نویسنده
جالب بود !! حالا این *** ها چی هست