از رسم زندگی … از رسم دنیا … از رسم طبیعت …
خاطره ای ماند و این خاطره تمام گنجینه ای است از همان کوچه و ساعت و آدمی .

تلخ است اما واقعیتی است , فریاد برنده ای به مانند لبه تیز خنجر زمان در قلب …
تلخ است اما واقعیتی است , قصه تکرار و تکرار …
تلخ است اما واقعیتی است , قصه عادت … عادت  و عادت …

می توان به تعبیر دیگر زندگی را فضایی در نظر گرفت که انسان ها در آن نسبت به عمل های خودشان اتفاقات مختلف را انخاب می کنند.
برعکس تعریف عامیانه ” اتفاق ” که به معنی حوادث غیر قابل پیشبینی هستند , آنها کاملا تاثیر پذیر از عمل ها و عکس العمل های انسان ها در طول زمان هستند.

نکته : شاید بتوان بخش غیر قابل پیشبینی اتفاقات را به کلمه ” حوادث ” واگذار کرد که البته خود این نیز رده بندی های متفاوت دارند.

همچنین زندگی را میتوان صفحه عظیم با یک شبکه عنکبوتی از میلیارد ها مسیر در نظر گرفت که انسان ها با انخاب آن مسیر ها ( عمل – عکس العمل ) مسیرشان را به سمت آینده در پیش می گیرند.
در تمام این تعاریف , اتفاقات لازمه پیشرفت و حرکت به سمت آینده هستند. پس عمل ها و عکس العمل ها مهمترین بخش زندگی خواهند بود چون آنها هستند که اتفاقات را پدید می آورند.

اما اتفاقات دارای ۴ بعد هستند که بیشتر انسان ها تنها از یک یا دو بعد آنرا مورد بررسی قرار می دهند. همین امر باعث می شود تا عکس العمل درست را نشان ندهند و مسیر اشتباه را انتخاب و با اتفاقات بدتر و بیشتر دست به گریبان شوند.

بعد اول : نمای یک اتفاق
این اولین چیزی هست که همه به آن توجه می کنند. یعنی خود اتفاق.
به طور مثال وقتی یک نفر در کاری شکست می خورد , بعد اول همان شکست است .

بعد دوم : تاثیر اتفاق
هر اتفاقی تاثیراتی دارد. اتفاقات بد , تاثیر منفی و اتفاقات خوب تاثیرات مثبت دارند. شناخت این تاثیرات برای انتخاب عکس العمل مناسب اهمیت زیادی دارند.

بعد سوم : دلایل یک اتفاق
مهمترین بخش که معمولا ۷۰% انسان ها به آن بی اهمیت هستند بعد سوم آن است . به طور کلی می توان بعد سوم را ” چرا!  ” نامید. بعدی که به جستجوی دلایل در گذشته می پردازد و اساسا یک اتفاق را ریشه یابی میکند. این بعد برای کسب تجربه و انتخاب عکس العمل های مناسب در آینده مهم است .

بعد چهارم : زمان و تاثیرات
بعد چهارم بر روی یک نمای دور از گذشته به سمت آینده است . یک اتفاق در مدت زمان کوتاهی می افتد اما زمینه آن از مدت ها قبل و تاثیرات آن تا مدت ها بعد باقی خواهد ماند. بعد چهارم به کنترل و شناخت ثاثیرات یک اتفاق در نوار زمانی می پردازد.

یک اتفاق ( چه کوچک , چه بزرگ ) دارای هر ۴ بعد است و در اتفاقات کوچک کمتر پیش می آید تا بعد سوم و چهارم اهمیت داشته باشند بلکه این دو بعد از اتفاقات کلان و بزرگ به شدت مورد نیاز خواهند بود.
اما اگر از دیدگاه یک تئوری دیگر به این موضوع نگاه کنیم , می بینیم  این اتفاقات کوچک هستند که زمینه ساز اتفاقات بزرگ می شوند , پس حتی الزام بررسی بعد های سوم و چهارم در اتفاقات کوچک اهمیت دارد.

در اینجا تنها به معرفی کوتاهی از چهار بعد زندگی پرداختم , در چهار مطلب آینده هر بعد را به صورت تک تک بررسی خواهیم کرد و امیدوارم این تئوری بتواند با دیدگاه های شما کاملتر و جامعتر شود.

نگاه منفی انسان ها , همیشه معطوف به نکردن ها , نخواستن ها , نداشتن ها , نبودن ها و …
این زندگی روزانه پر شده از اگرهایی است که هیچکدام در آینده یا حتی حال نیستند .
انسان نگران است … نگران چیزی که یک قرن پیش اتفاق افتاده , نگران نسل بشری که دو هزار سال می زیست و نگران چیزهایی که حتی مربوط به آنها نیست …
انسان نمی خواهد … نمی خواهد فراموش کند دیروزی را که خراب کرده … نمی خواهد رها کند بی ثمر بودنش در دفتر خاطرات را … نمی خواهد جدا شود از گذشته اش
انسان می ترسد … می ترسد از فردا … می ترسد که نکند فردایش مثال امروزش پر از واهمه و ترس باشد … آری او می ترسد از پایان چیزی که حتی شروعش نکرده.

و این ترس … آری این ترس … که حتی انسان نمی فهمد که این ترسش است که تک تک روزهای آینده اش را به صفحات خاطراتش اضافه می کند و انسان هیچگاه نخواهد فهمید همه آن اتفاقاتی که برای نیفتادنشان اشک می ریزد , روزگاری بودند در آینده و او هرگز آنها را ندید و نخواست ببیند …

امروز , آینده ماست و این آینده خیلی زود به گذشته تبدیل خواهد شد .

خاطرات ورق می خورند و می گذرند , چه تلخ و شیرین …
اما امروز , روزی است که می خواهم از تو بگویم , فقط تو …

اگرچه , روزگاری بود , که صداقت ها گم شده بودند , اما تو آنرا پیدا کردی …
اگرچه , روزگاری بود , که محبت ها فراموش شده بودند , اما تو آنرا به یاد آوردی …
اگرچه , روزگاری بود , که عشق نابود شده بود , اما تو آنرا احیا کردی …

و اما …
امروز تمام دنیا برای توست , برای تویی که تمام وجودت برای دنیا بود .
امروز تمام ترانه ها برای تو می خوانند , برای تویی که همیشه ترانه می خواندی .
امروز همه طبیعت هم صدای توست , برای تویی که تک صدا برای طبیعت می سرودی .
امروز روز پرواز توست , تویی که همیشه برای پرواز دیگران بال بودی .

برای دیروز , امروز و فردا …
و برای تمام دنیا , تمام ترانه ها , همه طبیعت و بالی که برای من هدیه داده بودی . . .

شاید دیگر مهم نباشد که سرنوشت آدم ها چیست …
یا حتی دیگر از جنازه کنار خیابان افتاده هم متاثر نمی شویم .

روزگاری انسانهایی را می شناختم که شیفته کمک کردن بودند .
انسان هایی که نمی رفتند , اگر دیگران نمی رفتند . نمی گفتند , دیگران نمی گفتند . نمی خواستند , اگر دیگران نمی خواستند و یا حتی نمی خوابیدند اگر دیگران خواب نبودند .

اما امروز آدم هایی را می شناسم که می روند که دیگران نروند , می گوییند که دیگران نگویند , می خواهند که دیگران نخواهند و حتی می خوابند که دیگران را فراموش کنند .

حال به این فکر می کنم که در آینده چه دسته از آدم ها را خواهم شناخت …

همیشه بودن ها , شنیدن ها , خواستن ها و … واژه هایی که در گذشته اسیر فراموشی شده اند و در یک روز , یک لحظه خاص , به یکباره به ذهن هجوم می آورند و غمی نهان قلب آدم را می آزارد که ای کاش … ای کاش و ای کاش …

حال عجیب است که هیچ کس حتی لحظه ای به داشتن ها , بودن ها , دست یافتن ها … فکر نمی کند که امیدی هستند در دل روشن آینده . که شاید در آن لحظه سخت , در آن لحظه تلخ واژه ایست بی همتا که انرژی نهان آن , می سازد انسان را از نو …

که سر سپردن به دیوار و جستجو در گذشته بی انتها , فقط و فقط ظلمت را عمیق تر می کند و لحظه هایی که صرف این جستجو می شوند هرگز بر نمی گردند .

آینده , اتفاقی است که زودتر از آن چیزی که فکرش را کنیم از راه می رسد و میگذرد و همیشه این انسان است که آینده را در گذشته جستجو می کند …

آن روز مثل همه روز ها قدم می زدم که آن سمت خیابان صورت آشنای کسی را دیدم که روزگار دیر آنرا میشناختم . آدمی بود که هر جا می رفت , دورو برش شلوغ می شد . همه دوست داشتند با او حرف بزنند و افتخار می کردند به حرف زدنش با آنان .
بزرگتر ها بچه ها را جلو می بردند تا مرد بودن و مردانگی را از او یاد بگیرند . کسی امضا نمی گرفت اما خوب جوانان مرتبا حرف هایش را تکرار می کردند و سعی می کردند مانند او رفتار کنند .

یادم است اگر جایی مشکل ایجاد می شد , او نفر اول بود که آنجا بود . همیشه همه مشکلات را یک جوری حل می کرد که همه راضی می شدند . یک عالمه دعای خیر پشتش بود .

همیشه برام سوال بود , این آدم با این همه قدرت و استقامت در تنهایی خود چه کار می کند ؟ مگر می شود مشکل نداشته باشد ؟ مشکلاتش را چه می کند ؟ یکی از آرزوهام و مشغله فکریم همیشه این بود . وقتی آن روز , صورت آشنایش را از راه دور دیدم , اول کمی شوکه شدم و بعد خوشحال و بعد دوباره شوکه شدم .

آن آدم با آن همه طرفدار , روی جدول کنار خیابان نشسته و به شمشاد ها تکیه زده بود و جلویش را نگاه می کرد . مردم بی تفاوت از کنارش می گذشتند و حتی کسی به او توجه نمی کرد . نزدیک تر شدم , موهایش بی رنگ بود و بدن تنومندش ضعیف شده بود .

صورتش سفید بود , صدایش زدم و سعی کردم با احترام سخن بگویم . جوابم را نداد و همانطور خیره به جلو بود .
دوباره صدایش زدم و جوابی نگرفتم . دستم را سر شانه اش گذاشتم و بی جان به زمین خورد …

گشتیم وهنوز میگردیم , دنیای پر فراز و نشیبی که بارها و بارها آنرا پیموده ایم و بار دیگر به امید نقطه ای روشن , راه را از سر می گیریم .
رفتیم و هنوز می رویم , به مقصدی که هزاران بار آنرا فتح کرده ایم وهمچنان به امید تفاوت بی خردانه تلاش می کنیم .
خواستیم وهنوز می خواهیم , بیشتر و بیشتر ها را و می دانیم که نتوان یافت محال ها را .
پرسه زدیم و هنوز پرسه می زنیم , در حیاط خلوت آدم ها , که شاید پیدا کنیم عشق را , بی توجه به آنکه عشق را در پستوی قلب هایمان جا گذاشتیم .

بی صفا و بی هدف , بی انگیزه و حفیر , بی آنکه درس گیریم , بی آنکه بفهمیم , به آنکه به خود آییم یک لحظه , و بی هزار چیز هزاران خواسته , هنوز میگردیم و میرویم و می خواهیم و پرسه می زنیم برای تمام بهترین ها و هیچگاه لحظه ای درک نکردیم که روز و روزگاری همه آن بهترین ها به دنبال ما می گشتند و می رفتند و می خواستند و پرسه می زندند ….

قسم به بهترین هایی که بودنشان ناچیز است و نبودنشان همه چیز …

به کدامین بهانه شنیده ها , دیده ها و گفته ها را لحظه ای باور نکردیم و چشم بستیم به رویایی که در آن نه شنیده ای هست , نه دیده ای و نه گفته ای !!؟
به کدامین اشتباه , مجرم شدیم در حریم نگاه مردمی که اشک شوقشان با اشک وحشت و نفرت عوض شد !!؟
به کدامین عشق , فراموش کردیم حقیقتی را که عاشقی را یادآورمان می شد !!؟

حال که از شیرینی به تلخی نشسته ایم … حال که از باهم بودن به انزوا رسیده ایم … حال که از زندگی به مرگ بسنده کرده ایم …
به یاد آور کلام زندگی را , که از این روزگاران باقی مانده , سهم ما جاودانگی تخلی , انزوا و مرگ نباشد .

من نمی دانم , شاید می بایست تلاش بیشتر می کردیم , که شاید باید محکم تر , یا بالاتر می ساختیم . که شاید نباید آنقدر رویایی می اندیشیدیم …
آری شاید رویا , شاید این رویا بود که تکه های کوچک و نازک چوب را , آهن هایی محکم و ضخیم جلوه میداد , این رویا بود که ما را می پنداشت به چیزی که وجود نداشت .
که نشنیدیم صدای غرش بی رحم باد , در بهار را . که ندیدیم طبیعتی بی رحم را و باور نکردیم که دنیا می تواند از لطافت پاییز , از مهربانی پاییز یا از صداقت , پاکی و سفیدی زمستان , عوض شود به بی رحمی تند و کشنده تابستان .
اینک همه چیز عوض شده , دنیا چهره ای تغییر داد و مشخص شد که همیشه لطفات و سبزی , رنگ مهربانی ندارد , سرود عشق , محبت و صمیمیت نمی خواند . که زمستان بود که انسان ها را گرد هم جمع می کرد , که آنها را به یکدیگر در کنار شعله آتش ی , نزدیک می کرد و ترانه مهربانی , محبت , صداقت و عشق را فریاد میزد .

حال نمی دانم بر سر آشیانه مان چه خواهد آمد , اما می دانم دگر بار که عزم آشیانه ساختن کردیم آنرا نه برای پاییز و زمستان پاک , بلکه برای بهار و تابستان ظالم بسازیم که معلوم نیست اینبار از پس نقاب سبز آنها چه برون خواهد آمد . . .