حال تنها دوست دارم گاهی همه انسان ها ،‌متشخص و بی تشخص . با کلاس و بی کلاس و هر با و بی دیگری … را باهم بیینم . . .

نه با تو , نه با هیچ کس دیگه . اینجا فقط من مطرح هستم .
فقط خودم . کسی که توی تک تک لحظه ها با من بود اما هیچوقت … هیچوقت  باهاش صادق نبودم .

وای … چه جوری میتونستم فراموش کنم , چه جوری این همه وقت … نه حتی تحمل اینکه بخواهم به خاطر بیاورم هم وجود ندارد.
اما باید بگم … اگر نگم دیگه دروغ نخواهد بود … این خیانت است . خیانت به بشر . . .

بزار برای یک بار هم که شده  به خودم بگویم که هیچی نیستم . که هیچی نبودم . . . که همه اش دروغ بود. که همه اش ظاهر سازی برای فریب بود.
فقط تمام مدت ادای آدم بزرگ ها را در می آوردم . که دیده بشوم . که خواسته بشوم . که دوست داشته شوم .

همه حرف ها , همه کار ها … نمی دانم چگونه پیش آمد . اما همه آنها واقعی نبود. باور کردم که خودم هستم . از باور هایم حبابی بزرگ ساختم , خوشحال بودم …
یادم می آید اوایل به خودم می گفتم مراقب این حباب باشم , روزی خواهد شکست … اما گذشت و آنقدر این حباب بزرگ شد که دیگر حسش نمی کردم .

لایه حباب را نمی دیدیم , حتی فکر کردم مدت ها است که شکسته اما فقط بزرگتر شده بود . من در حصار جهل بودم . رویاهایی که مرا دوره کردند . بی شک همه آنها می شکستند …

آه … چه انتظار طولانی بود. اینکه منتظر بشوم آن حباب بشکند.
آن هم با من سر جنگ داشت . اصلا همه چیز … حتی مدادی که نوکش موقع نوشتن می شکست هم با من سر جنگ داشت . . .

خسته شدم , این بار خودم این حباب را می شکنم . که فریاد بزنم . از حالا به بعد این خودم هستم . خودم …
مهم نیست که کم باشم . مهم نیست دیده نشوم … حتی مهم نیست دوست داشته نشوم . اما خوشحالم از اینکه خودم هستم.

تمام صورتک هایم را اینجا , جلوی همه آتش می زنم … آنها می سوزند و من از خاکستر آنها متولد می شوم .

دوباره …

تا برای همیشه , تنها و تنها با یک صورتک زندگی کنم که  “من” را جلوه دهد .

پ ن : مطلب فوق هیچ ارتباطی با نویسنده ندارد و صرفا یک مطلب انتقادی است. متشکرم .

سرد … بی نیاز به گرما …
تاریک … بی توجه به روشنایی ها …

غریب … بی توجه به انسان ها …
نشسته … بی نیاز به دویدن …

محکوم … بدون ارتکاب جرم …
مقموم … بدون جنگ …

بی تمام اینها … بی هایی که هرگز با نمی شوند …

تکه ابرهای سفید , چون غول های مهربان به نظرم می آید…
غول هایی که دو دست باز دارند تا به سمت شان پرواز کنم .

زمین سبز است , فوق العاده سبز …
تماشای درختان از بالا وسوسه انگیز است .

سکوت عجیبی است …
آن هم جایی که هر روز همهمه خواب را ز چشمان می ربود.

انسان ها را دیگر نمی بینم , شاید همین از حس لذت من از پرواز .

بالهایم را باز می کنم , لبه پنجره سکوی پرتاب من است .
ابرها , آسمان آبی , سبزی درختان و سکوت زمین …

مدت ها است منتظر چنین لحظه ای هستم … آری مدت ها …
هر روز چیزی جرات را در من می کشت . روزی ابر بودن آسمان یا تاریک بودن آن . روزی خزان و روزی فریاد انسان ها …

تردید میکنم … جای آن همه اشتیاق اکنون تردید است .
به راستی چگونه چنین شد !؟
چگونه این همه مدت آرزوی پرواز داشتم … امروز متفاوت است و من تردید دارم .

آه تردید … تردید لعنتی …
می توانم پرواز کنم , اما به کجا … آیا باز جایی مرا مجال نشستن است !؟
اگر تمام این ها خواب باشد و با پرواز به سیاهی آسمان , خزان زمین , همهمه انسان ها و ابرهای سیاه فرو بروم چه !؟

از لبه پنجره کنار میروم , پنجره را می بندم … بر روی سکوی سنگی مقابل آن , اما پشت به پنجره می نشنیم …

آه تردید … تردید لعنتی …

گهگاه می اندیشم , به نبرد نابرابر آنها با زمان . . .
به چیزی که هرگز نداشته اند و تمام مدت با رویای داشتن آن روزها را به تاریکی سپرده اند.

گهگاه می اندیشم , به صفحات ورق خورده خاطرات …
به آن صفحاتی که گذشته اند و حتی دیده نشدند.

گهگاه می اندیشم , به جنگ انسان با انسان …
به جنگی که فاتحش چیزی جز دلتنگی نخواهد داشت .

گهگاه می اندیشم , به تلاش این مردم برای رسیدن به انتها …
انتهایی که جز نابودی در انتظار آنها نیست .

گهگاه می اندیشم , به اندیشه ها …
که همه آنها در ذهن ایده ال هستند و هیچکس حاضر به انجام ایده ال نیست .

امروز بر فراز رویایی عظیم گام نهادم و خوشحالم … خوشحال از آن که این تنها یک رویاست و نگران از روزی که واقعیت ها , رویاهایم را تسخیر کند …

از رسم زندگی … از رسم دنیا … از رسم طبیعت …
خاطره ای ماند و این خاطره تمام گنجینه ای است از همان کوچه و ساعت و آدمی .

تلخ است اما واقعیتی است , فریاد برنده ای به مانند لبه تیز خنجر زمان در قلب …
تلخ است اما واقعیتی است , قصه تکرار و تکرار …
تلخ است اما واقعیتی است , قصه عادت … عادت  و عادت …

نگاه منفی انسان ها , همیشه معطوف به نکردن ها , نخواستن ها , نداشتن ها , نبودن ها و …
این زندگی روزانه پر شده از اگرهایی است که هیچکدام در آینده یا حتی حال نیستند .
انسان نگران است … نگران چیزی که یک قرن پیش اتفاق افتاده , نگران نسل بشری که دو هزار سال می زیست و نگران چیزهایی که حتی مربوط به آنها نیست …
انسان نمی خواهد … نمی خواهد فراموش کند دیروزی را که خراب کرده … نمی خواهد رها کند بی ثمر بودنش در دفتر خاطرات را … نمی خواهد جدا شود از گذشته اش
انسان می ترسد … می ترسد از فردا … می ترسد که نکند فردایش مثال امروزش پر از واهمه و ترس باشد … آری او می ترسد از پایان چیزی که حتی شروعش نکرده.

و این ترس … آری این ترس … که حتی انسان نمی فهمد که این ترسش است که تک تک روزهای آینده اش را به صفحات خاطراتش اضافه می کند و انسان هیچگاه نخواهد فهمید همه آن اتفاقاتی که برای نیفتادنشان اشک می ریزد , روزگاری بودند در آینده و او هرگز آنها را ندید و نخواست ببیند …

امروز , آینده ماست و این آینده خیلی زود به گذشته تبدیل خواهد شد .

خاطرات ورق می خورند و می گذرند , چه تلخ و شیرین …
اما امروز , روزی است که می خواهم از تو بگویم , فقط تو …

اگرچه , روزگاری بود , که صداقت ها گم شده بودند , اما تو آنرا پیدا کردی …
اگرچه , روزگاری بود , که محبت ها فراموش شده بودند , اما تو آنرا به یاد آوردی …
اگرچه , روزگاری بود , که عشق نابود شده بود , اما تو آنرا احیا کردی …

و اما …
امروز تمام دنیا برای توست , برای تویی که تمام وجودت برای دنیا بود .
امروز تمام ترانه ها برای تو می خوانند , برای تویی که همیشه ترانه می خواندی .
امروز همه طبیعت هم صدای توست , برای تویی که تک صدا برای طبیعت می سرودی .
امروز روز پرواز توست , تویی که همیشه برای پرواز دیگران بال بودی .

برای دیروز , امروز و فردا …
و برای تمام دنیا , تمام ترانه ها , همه طبیعت و بالی که برای من هدیه داده بودی . . .

شاید دیگر مهم نباشد که سرنوشت آدم ها چیست …
یا حتی دیگر از جنازه کنار خیابان افتاده هم متاثر نمی شویم .

روزگاری انسانهایی را می شناختم که شیفته کمک کردن بودند .
انسان هایی که نمی رفتند , اگر دیگران نمی رفتند . نمی گفتند , دیگران نمی گفتند . نمی خواستند , اگر دیگران نمی خواستند و یا حتی نمی خوابیدند اگر دیگران خواب نبودند .

اما امروز آدم هایی را می شناسم که می روند که دیگران نروند , می گوییند که دیگران نگویند , می خواهند که دیگران نخواهند و حتی می خوابند که دیگران را فراموش کنند .

حال به این فکر می کنم که در آینده چه دسته از آدم ها را خواهم شناخت …

همیشه بودن ها , شنیدن ها , خواستن ها و … واژه هایی که در گذشته اسیر فراموشی شده اند و در یک روز , یک لحظه خاص , به یکباره به ذهن هجوم می آورند و غمی نهان قلب آدم را می آزارد که ای کاش … ای کاش و ای کاش …

حال عجیب است که هیچ کس حتی لحظه ای به داشتن ها , بودن ها , دست یافتن ها … فکر نمی کند که امیدی هستند در دل روشن آینده . که شاید در آن لحظه سخت , در آن لحظه تلخ واژه ایست بی همتا که انرژی نهان آن , می سازد انسان را از نو …

که سر سپردن به دیوار و جستجو در گذشته بی انتها , فقط و فقط ظلمت را عمیق تر می کند و لحظه هایی که صرف این جستجو می شوند هرگز بر نمی گردند .

آینده , اتفاقی است که زودتر از آن چیزی که فکرش را کنیم از راه می رسد و میگذرد و همیشه این انسان است که آینده را در گذشته جستجو می کند …