نگاه منفی انسان ها , همیشه معطوف به نکردن ها , نخواستن ها , نداشتن ها , نبودن ها و …
این زندگی روزانه پر شده از اگرهایی است که هیچکدام در آینده یا حتی حال نیستند .
انسان نگران است … نگران چیزی که یک قرن پیش اتفاق افتاده , نگران نسل بشری که دو هزار سال می زیست و نگران چیزهایی که حتی مربوط به آنها نیست …
انسان نمی خواهد … نمی خواهد فراموش کند دیروزی را که خراب کرده … نمی خواهد رها کند بی ثمر بودنش در دفتر خاطرات را … نمی خواهد جدا شود از گذشته اش
انسان می ترسد … می ترسد از فردا … می ترسد که نکند فردایش مثال امروزش پر از واهمه و ترس باشد … آری او می ترسد از پایان چیزی که حتی شروعش نکرده.

و این ترس … آری این ترس … که حتی انسان نمی فهمد که این ترسش است که تک تک روزهای آینده اش را به صفحات خاطراتش اضافه می کند و انسان هیچگاه نخواهد فهمید همه آن اتفاقاتی که برای نیفتادنشان اشک می ریزد , روزگاری بودند در آینده و او هرگز آنها را ندید و نخواست ببیند …

امروز , آینده ماست و این آینده خیلی زود به گذشته تبدیل خواهد شد .

خاطرات ورق می خورند و می گذرند , چه تلخ و شیرین …
اما امروز , روزی است که می خواهم از تو بگویم , فقط تو …

اگرچه , روزگاری بود , که صداقت ها گم شده بودند , اما تو آنرا پیدا کردی …
اگرچه , روزگاری بود , که محبت ها فراموش شده بودند , اما تو آنرا به یاد آوردی …
اگرچه , روزگاری بود , که عشق نابود شده بود , اما تو آنرا احیا کردی …

و اما …
امروز تمام دنیا برای توست , برای تویی که تمام وجودت برای دنیا بود .
امروز تمام ترانه ها برای تو می خوانند , برای تویی که همیشه ترانه می خواندی .
امروز همه طبیعت هم صدای توست , برای تویی که تک صدا برای طبیعت می سرودی .
امروز روز پرواز توست , تویی که همیشه برای پرواز دیگران بال بودی .

برای دیروز , امروز و فردا …
و برای تمام دنیا , تمام ترانه ها , همه طبیعت و بالی که برای من هدیه داده بودی . . .

شاید دیگر مهم نباشد که سرنوشت آدم ها چیست …
یا حتی دیگر از جنازه کنار خیابان افتاده هم متاثر نمی شویم .

روزگاری انسانهایی را می شناختم که شیفته کمک کردن بودند .
انسان هایی که نمی رفتند , اگر دیگران نمی رفتند . نمی گفتند , دیگران نمی گفتند . نمی خواستند , اگر دیگران نمی خواستند و یا حتی نمی خوابیدند اگر دیگران خواب نبودند .

اما امروز آدم هایی را می شناسم که می روند که دیگران نروند , می گوییند که دیگران نگویند , می خواهند که دیگران نخواهند و حتی می خوابند که دیگران را فراموش کنند .

حال به این فکر می کنم که در آینده چه دسته از آدم ها را خواهم شناخت …

همیشه بودن ها , شنیدن ها , خواستن ها و … واژه هایی که در گذشته اسیر فراموشی شده اند و در یک روز , یک لحظه خاص , به یکباره به ذهن هجوم می آورند و غمی نهان قلب آدم را می آزارد که ای کاش … ای کاش و ای کاش …

حال عجیب است که هیچ کس حتی لحظه ای به داشتن ها , بودن ها , دست یافتن ها … فکر نمی کند که امیدی هستند در دل روشن آینده . که شاید در آن لحظه سخت , در آن لحظه تلخ واژه ایست بی همتا که انرژی نهان آن , می سازد انسان را از نو …

که سر سپردن به دیوار و جستجو در گذشته بی انتها , فقط و فقط ظلمت را عمیق تر می کند و لحظه هایی که صرف این جستجو می شوند هرگز بر نمی گردند .

آینده , اتفاقی است که زودتر از آن چیزی که فکرش را کنیم از راه می رسد و میگذرد و همیشه این انسان است که آینده را در گذشته جستجو می کند …

آن روز مثل همه روز ها قدم می زدم که آن سمت خیابان صورت آشنای کسی را دیدم که روزگار دیر آنرا میشناختم . آدمی بود که هر جا می رفت , دورو برش شلوغ می شد . همه دوست داشتند با او حرف بزنند و افتخار می کردند به حرف زدنش با آنان .
بزرگتر ها بچه ها را جلو می بردند تا مرد بودن و مردانگی را از او یاد بگیرند . کسی امضا نمی گرفت اما خوب جوانان مرتبا حرف هایش را تکرار می کردند و سعی می کردند مانند او رفتار کنند .

یادم است اگر جایی مشکل ایجاد می شد , او نفر اول بود که آنجا بود . همیشه همه مشکلات را یک جوری حل می کرد که همه راضی می شدند . یک عالمه دعای خیر پشتش بود .

همیشه برام سوال بود , این آدم با این همه قدرت و استقامت در تنهایی خود چه کار می کند ؟ مگر می شود مشکل نداشته باشد ؟ مشکلاتش را چه می کند ؟ یکی از آرزوهام و مشغله فکریم همیشه این بود . وقتی آن روز , صورت آشنایش را از راه دور دیدم , اول کمی شوکه شدم و بعد خوشحال و بعد دوباره شوکه شدم .

آن آدم با آن همه طرفدار , روی جدول کنار خیابان نشسته و به شمشاد ها تکیه زده بود و جلویش را نگاه می کرد . مردم بی تفاوت از کنارش می گذشتند و حتی کسی به او توجه نمی کرد . نزدیک تر شدم , موهایش بی رنگ بود و بدن تنومندش ضعیف شده بود .

صورتش سفید بود , صدایش زدم و سعی کردم با احترام سخن بگویم . جوابم را نداد و همانطور خیره به جلو بود .
دوباره صدایش زدم و جوابی نگرفتم . دستم را سر شانه اش گذاشتم و بی جان به زمین خورد …

گشتیم وهنوز میگردیم , دنیای پر فراز و نشیبی که بارها و بارها آنرا پیموده ایم و بار دیگر به امید نقطه ای روشن , راه را از سر می گیریم .
رفتیم و هنوز می رویم , به مقصدی که هزاران بار آنرا فتح کرده ایم وهمچنان به امید تفاوت بی خردانه تلاش می کنیم .
خواستیم وهنوز می خواهیم , بیشتر و بیشتر ها را و می دانیم که نتوان یافت محال ها را .
پرسه زدیم و هنوز پرسه می زنیم , در حیاط خلوت آدم ها , که شاید پیدا کنیم عشق را , بی توجه به آنکه عشق را در پستوی قلب هایمان جا گذاشتیم .

بی صفا و بی هدف , بی انگیزه و حفیر , بی آنکه درس گیریم , بی آنکه بفهمیم , به آنکه به خود آییم یک لحظه , و بی هزار چیز هزاران خواسته , هنوز میگردیم و میرویم و می خواهیم و پرسه می زنیم برای تمام بهترین ها و هیچگاه لحظه ای درک نکردیم که روز و روزگاری همه آن بهترین ها به دنبال ما می گشتند و می رفتند و می خواستند و پرسه می زندند ….

قسم به بهترین هایی که بودنشان ناچیز است و نبودنشان همه چیز …

به کدامین بهانه شنیده ها , دیده ها و گفته ها را لحظه ای باور نکردیم و چشم بستیم به رویایی که در آن نه شنیده ای هست , نه دیده ای و نه گفته ای !!؟
به کدامین اشتباه , مجرم شدیم در حریم نگاه مردمی که اشک شوقشان با اشک وحشت و نفرت عوض شد !!؟
به کدامین عشق , فراموش کردیم حقیقتی را که عاشقی را یادآورمان می شد !!؟

حال که از شیرینی به تلخی نشسته ایم … حال که از باهم بودن به انزوا رسیده ایم … حال که از زندگی به مرگ بسنده کرده ایم …
به یاد آور کلام زندگی را , که از این روزگاران باقی مانده , سهم ما جاودانگی تخلی , انزوا و مرگ نباشد .

من نمی دانم , شاید می بایست تلاش بیشتر می کردیم , که شاید باید محکم تر , یا بالاتر می ساختیم . که شاید نباید آنقدر رویایی می اندیشیدیم …
آری شاید رویا , شاید این رویا بود که تکه های کوچک و نازک چوب را , آهن هایی محکم و ضخیم جلوه میداد , این رویا بود که ما را می پنداشت به چیزی که وجود نداشت .
که نشنیدیم صدای غرش بی رحم باد , در بهار را . که ندیدیم طبیعتی بی رحم را و باور نکردیم که دنیا می تواند از لطافت پاییز , از مهربانی پاییز یا از صداقت , پاکی و سفیدی زمستان , عوض شود به بی رحمی تند و کشنده تابستان .
اینک همه چیز عوض شده , دنیا چهره ای تغییر داد و مشخص شد که همیشه لطفات و سبزی , رنگ مهربانی ندارد , سرود عشق , محبت و صمیمیت نمی خواند . که زمستان بود که انسان ها را گرد هم جمع می کرد , که آنها را به یکدیگر در کنار شعله آتش ی , نزدیک می کرد و ترانه مهربانی , محبت , صداقت و عشق را فریاد میزد .

حال نمی دانم بر سر آشیانه مان چه خواهد آمد , اما می دانم دگر بار که عزم آشیانه ساختن کردیم آنرا نه برای پاییز و زمستان پاک , بلکه برای بهار و تابستان ظالم بسازیم که معلوم نیست اینبار از پس نقاب سبز آنها چه برون خواهد آمد . . .

یک قضاوت یا دیدگاه معمولا بر اساس چند فاکتور مختلف به وجود می آید :
۱ : تجربه
۲ : علم و درک
۳ : قدرت تحلیل ( احساسی یا منطقی )

اگر ما بخواهیم قضاوت ها و یا دیدگاه ها را در دو گروه تقسیم کنیم , به این دو می رسیم :
۱ : خوش بینانه – مثبت نگری
۲ : بد بینانه – منفی نگری

تفکر های مثبت یا منفی اساسا در لحظه اول شکل می گیرند , یعنی به محض اینکه یک اتفاق می افتد مغز و اولین واکنش را نشان می دهد . تفکر مثبت یا منفی رابطه مستقیم بر قدرت تحلیل افراد دارد . کسانی که مرکزیت احساسی دارند بیشتر گرایش منفی و کسانی که مرکزیت منطقی دارند مثبت نگر هستند .

اما هیچ یک از اینها خوب نیستند . مثبت نگری باعث خونسردی و بیخیالی فرد خواهد شد و او را به شدت تنبل می کند و تحرک شخص را در واکنش به اتفاقات نابود می کند . همچنین منفی نگری صرف باعث ایجاد تشویش و نگرانی های بی مورد می شود که از درون به شخص ضربه می زند .
اگر برای هر کدام این دو درصدی ( % ) در نظر بگیریم شاید بهترین نسب ۶۰% مثبت و ۴۰% منفی باشد.

لازم به ذکر است که نوع دیگری از تفکرات وجود دارد که به آنها اندیشه و دیدگاه های تحلیلی گفته می شود که این مورد هیچ ارتباطی با بحث پیشین ندارد . و آن زمانی است یک شخص یک موضوع را تحلیل و نتیجه گیری میکند . که این نیز در دو بخش تقسیم می شود :
۱ : تحلیل مثبت
۲ : تحلیل منفی

همراه من : اون یارو چرا اینجوری نگات می کنه ؟
من : نمی دونم , آشنا نیست ؟
همراه من : نه فکر نمی کنم .
من : خدا رو شکر , فکر کردم ارث باباش رو خوردم .
اون : ببخشید آقا شما قبلا توی (***) نبودید ؟
من : چطور ؟
اون : ایول , چقدر من دوست داشتم شما رو از نزدیک ببینم , یادتون اون روز من اومدم پیشتون راجع به ( *** ) صحبت کردیم ؟
من : راستش من حافظه ام زیاد خوب کار نمی کنه .
اون خطاب به همراه اون : تو یادته !؟ وای عجب شانسی .
اون ادامه داد : شما اصفهان چکار می کنید ؟ دوباره برای برنامه خاصی اومدید ؟
من : آره دیگه , چاره ای نبود . . . نمیگذارند آدم استراحت کنه .
همراه اون : کجاست ؟ چطوری هست ؟ ما هم می تونیم بیایم ؟
من : راستش تموم شده دیگه , الان دارم بر می گردم .
همراه اون : ای بخوشکی شانس . خوب شهر های دیگه چی ؟
من : فکر نمی کنم . فعلا ولی خوب حتما خبرتون می کنم .
اون : حتما خوشحال می شیم . راستی یه سوال بپرسم ؟
من : راستش نه الان زیاد وقت خوبی نیست .
اون : خوب ببخشید , آره توی تاکسی جای خوبی برای این سوالات نیست .
اون ادامه داد : میشه شماره تماستون رو داشته باشم ؟
من : من الان تلفن ندارم . اینجوری راحتتره …
اون : پس این گوشی توی دستتون …. ؟
من : اوه , این ماله این آقا هست .
همراه اون : خوب میشه شماره اون آقا رو داشته باشیم ؟ با ایشون هماهنگ کنیم ؟
من : اره حتما چرا که نه …
من خطاب به همراه من : شماره ات رو بده باهات تماس می گیرند به من بگو .
همراه اون : آقا ما همینجا پیاده میشیم . خیلی خوشحال شدیم دیدیمتون .
اون : امیداورم موفق باشید و در آینده بازم این اتفاق بیفته .
من : منم همین طور مواظب خودتون باشید .
بعد از پیاده شدن آنها
همراه من خطاب به من : تو مگه ( *** ) بودی ؟
من : نه بابا , بچه شدیا … اصلا نمی دونم کجا هست ….